Το μονοπάτι

Παίρνω ξανά το ίδιο μονοπάτι που πρωτοσυναντηθήκαμε.

Κάνω βήματα μικρά, περπατώ αργά και κατανυκτικά, καθώς πλησιάζω στο σημείο που ανταλλάξαμε το πρώτο μας φιλί.

Εκεί γεννήθηκε ο έρωτάς μας∙ παιδί του δρόμου, αλάνι της πλατείας με σκισμένο σακάκι και φθαρμένα παπούτσια.

Ζωηρός πιτσιρικάς με σπινθηροβόλο βλέμμα, φύση ανυπότακτη και σκανταλιάρα, τρύπωσε στο σπιτάκι της καρδιάς από το παράθυρο που αφήσαμε μισάνοιχτο, πριν πέσουμε για ύπνο.

Είναι ιερά τούτα τα χώματα που σε πρωταγάπησα.

Άγια κοινωνία τα φιλιά σου.

Γλυκιά μέθεξη το πάθος σου.

Ουράνια μεταρσίωση το κορμί σου.

Παράδεισος κρυφός η αγκαλιά σου.

Άφησέ με να μπορώ να σε αγγίζω.

Άφησέ με να μπορώ να σε αγκαλιάζω.

Άφησέ με να σε λατρεύω, αιώνιος προσκυνητής, δικός σου.

Γιατί είναι στενό και δύσκολο το μονοπάτι της ζωής για να το βαδίσουμε μόνοι ως το τέλος, αγάπη μου.

Είναι ατελείωτος ο δρόμος για τον Ουρανό, καρδιά μου, γεμάτος δαίμονες και τελώνια και φοβάμαι να τον περπατώ χωρίς να κρατώ το πολύτιμό σου σώμα.

Κι ο μικρός αλητάκος μας θα πεθάνει, αν τον αφήσουμε έξω στη βροχή και το βοριά· ας είναι κλεφτάκος, δεν του πρέπει τέτοια ανόσια πανουργία.

Είναι ιεροσυλία η άρνησή σου στην αγάπη μου. Μη με αποσπάσεις βίαια από το βωμό που σού προσπέφτω ικέτιδα.

Πρόσεξε.

Τούτο το μονοπάτι ξέρει καλά να εκδικείται τους ιερόσυλους και θα φέρεις αιώνια, βαρύ, στις πλάτες σου το κυλώνειον άγος.

Βάγια Τσιώλη

dennis-hallinan-couple-walking-holding-hands-at-sunset

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Το μονοπάτι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s