Το κουμπί

Κόπηκε και έπεσε απ’ τη ζακέτα μου, καθώς απομάκρυνα το σώμα μου απ’ το δικό σου, κάτω στο βρεγμένο έδαφος.

Τη στιγμή που κρατούσα τα χέρια σου μέσα στα δικά μου, τα θολωμένα μάτια μου το προσπέρασαν.

Γύρισα την πλάτη, γύρισες την πλάτη και χωρίσαμε.

Ήθελα να κοιτάξω πίσω μου, αναρωτιόμουν αν έχεις γυρίσει να με κοιτάξεις έστω και για ένα λεπτό.

Διαχωριστική στιγμή το βρεγμένο κουμπί, κάτω στο χώμα.

Κοίταξα τη ζακέτα μου, καθώς την πετούσα στον κάδο σκουπιδιών.

Είχε το άρωμα σου φορεμένο και είτε θα την είχα αυτούσια, είτε όχι.

Λειψές αναμνήσεις με κόβουν σαν ξυράφι, επιλέγω την ολική αμνησία.

Εύη Γκάβαλου

Αναδημοσίευση από http://gynaika-g.blogspot.gr/2012/06/blog-post_2829.html

xorismos

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Το κουμπί

  1. Θα μπορούσε ένας άντρας να γράψει ένα τέτοιο κείμενο; Μπορεί ένας άντρας να φτάσει σε τέτοια ωριμότητα; Συμβούλεψέ με επ’ αυτών.
    Πάντως, πολύ μου είχε αρέσει (κι ανάλογο συναίσθημα μου είχε προκαλέσει) η επιστολή στο τέλος του «Μετάξι», του Αλεσάντρο Μπαρίκο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s