Σαν παλιό σινεμά

Διαβάζοντας ξανά την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, μου ‘ρθε στο νου η παλιά χολιγουντιανή ταινία του 1961 «Barabbas» (στα ελληνικά «Βαρα(β)βάς») με τον υπέροχο Άντονυ Κουίν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, πλαισιωμένος από έξοχους ηθοποιούς, όπως ο Βιτόριο Γκάσμαν κι ο Τζακ Πάλανς (αξέχαστο το σατανικό-μανιακό γέλιο του στην ταινία). Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Richard Fleischer και τα γυρίσματα έγιναν στο στούντιο της Cinecittà, ενώ πολλές σκηνές τραβήχτηκαν σε Ρώμη και Βερόνα. Η σκηνή μάλιστα της σταύρωσης πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες πραγματικής ολικής έκλειψης του ηλίου στις 15 Φεβρουαρίου του 1961. Η ταινία κέρδισε το βραβείο της καλύτερης ξένης ταινίας.

Αξίζει να μνημονευτεί και το υπέροχο σάουντρακ της ταινίας σε σύνθεση του Mario Nascimbene με διευθυντή ορχήστρας τον Franco Ferrara. Ο Nascimbene έχει ξεχωρίσει για το ασυνήθιστο κι έντονα πειραματικό στοιχείο στη μουσική του με την αξιοποίηση του ηλεκτρονικού ήχου και τη χρήση καινοτόμων ηχητικών μέσων.

Η ταινία ανήκει στη χορεία των ταινιών εκείνων του χόλιγουντ με θρησκευτικό περιεχόμενο, όμως κατ’ εμέ, η συγκεκριμένη ξεχωρίζει όχι μόνο από πλευράς ερμηνειών, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, αλλά και από πλευράς συμβολισμών, τόσο θρησκευτικών, όσο και κοινωνικών (πχ η σκηνή της ανάκρισης του Βαραβά, αφού συλλαμβάνεται για β’ φορά, λέει κάπου: » My knife may have bitten a few throats, but what about your weapons? They’ve spit at thousands upon thousands. If I’ve taken a passing woman to myself, your armies have looted and raped across continents – and have been called the glory of the earth for doing it! You were born according to the law and raised according to the law. I was born by a girl thrown out of a brothel, who gave birth and cursed me before she died. But I tell you, we belong to the same herd.», λόγια που ασφαλώς σήμαιναν πολλά περισσότερα από το σενάριο απλά μιας ταινίας για τον μεξικανό ηθοποιό με τις επαναστατικές καταβολές).

Κατά τ’ άλλα, η ταινία προσφέρεται για πλήθος ερμηνειών και νοηματοδοτήσεων. Αξιοσημείωτη είναι και η κυκλικά επαναλαμβανόμενη διαδρομή του ήρωα από το σκοτάδι στο φως, που νοηματοδοτεί το πέρασμα διαδοχικά από τη σκλαβιά (της αμαρτίας κατά τη θρησκεία, της καταπίεσης και της αμάθειας κατά την κοινωνική και πλατωνική φιλοσοφία) στην απολύτρωση, στην ελευθερία και στο φως της Αλήθειας. Μόνο που η «άνοδος» αυτή είναι δύσκολη, επώδυνη, μακρά σ’ έναν δρόμο γεμάτο αγώνα για επιβίωση, δίψα για ελευθερία πνευματική και υλική, αμφιταλαντεύσεις πνευματικές, πάθος για ανακάλυψη της Αλήθειας και για σωτηρία.
Πραγματικά υπέροχη ταινία.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s