Εις μνήμην

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το πατρικό μου τελευταία, έχω την ίδια πάντα αίσθηση: ότι στο βάθος του δωματίου, που βρίσκεται στο τέλος του μεγάλου διαδρόμου, βρίσκεται η μαμά μου και με περιμένει. Τεντώνει το λαιμό και την πλάτη της, για να με δει και να με καλοσωρίσει ζεστά και με μάτια όλο λάμψη από αγάπη μητρική.

Πηγαίνω στην κουζίνα της, στο βασίλειό της μέχρι πρότινος. Βασιλεύει παντού η γλυκιά της παρουσία κι ας μην είναι εκεί η ίδια. Το άρωμά της πλανάται ακόμα τριγύρω. Το οσφραίνομαι.

Τα δακτυλικά της αποτυπώματα είναι ακόμα εκεί, νωπά, στα φλιτζάνια του καφέ που είχε σχολαστικά τακτοποιήσει, λίγες μέρες πριν φύγει οριστικά. Τα αγγίζω.

Πηγαίνω στην ντουλάπα της. Ανοίγω τα φύλλα της πόρτας, τα ρούχα της είναι ακόμα στην κρεμάστρα, όπως ακριβώς τα είχε τακτοποιήσει. Τα φουλάρια της, τα παπούτσια της, οι κάλτσες της.

Στο συρτάρι βρίσκω το τετραδιάκι των συνταγών που η ίδια κατέγραφε, συλλέγοντάς τις από φίλες και γνωστές, από περιοδικά κι από εκπομπές μαγειρικής. Τα γράμματά της στέκουν και με κοιτάζουν. Τα βλέπω. Σαν να θέλουν να μου μιλήσουν, στέκομαι και τα αφουγγράζομαι.

Συνθέτω πεισμώνοντας, αλλά ματαιοπονώντας μια εικόνα, σαν από κομμάτια ενός παζλ που όμως η μορφή που προκύπτει είναι θολή.

Αδιόρατη.

Απόμακρη.

Ανυπότακτη στις γήινες αισθήσεις μου.

Αόρατη.

Κενό.

Επιστρέφω σπίτι, οδηγώντας μες στην παρατεταμένη σιωπή της

Απουσίας.

 

Βάγια Τσιώλη

άγγελος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s